VIII Troost
Twee werelden ontmoeten elkaar:
de lijdende en de troostende, elk in zijn eigen rol.
Al wordt het hier steeds minder duidelijk wie wie troost.
Troosten is het lijden niet wegpraten,
maar je proberen in te voelen in het lijden van de andere; willen kennen en willen delen; samen het kruis omarmen. Daar is moed, daar is geduld, daar is liefde voor nodig.
Het zijn de allersterksten,
die in hun leed nog aan anderen kunnen denken.
Een grote volksmenigte volgde Jezus,
evenals enkele vrouwen die zich op de borst sloegen en over hem weeklaagden.
Jezus keerde zich echter naar hen om en zei:
‘Dochters van Jeruzalem, huil niet om mij. Huil liever om jezelf en je kinderen…
(Lc. 23,27-28)
Dat Ge de aandacht hebt
Om in Uw lijden
Te zien wie meelijdt
Te zien wie weent
Om U
En hen dan nog te troosten
Huil niet…
En toch ook
Met een eerlijke scherpte-
Waarheid spreekt
Al is die onbehaaglijk
Als een onschuldige al zo lijdt
Beloftevol lijkt het niet
En toch
Troost Gij
Ziet Gij
Spreekt Gij
Tot die wenend meelijden
Wij bidden U Heer,
breng ons troost
als het wenen ons nabij is,
toon ons een weg
als wildernis het leven overwoekert,
geef ons licht
als wij tasten in het duister,
keer ons naar het leven
als wij alleen nog dood vermoeden. Amen.
Dank
Wij willen alle mensen en gemeenschappen, bij wie we inspiratie vonden bij het opstellen van deze kruiswegbezinning, hartelijk danken:
Jana Binon voor de prachtige kunstwerken en gedichten die we van haar mochten ontlenen.
Voor de teksten en gebeden vonden we inspiratie bij:
4ingen (KULeuven)
De Kruisweg (Elisabeth – Pastorale zorg)
Kruisweg van ieders leven (Gregory Brenninkmeiijer s.j.)
Kruisweg, een weg van leven gaan (De Werkgroep voor Liturgie Heeswijk)
Wie zegt Gij…? Lees- en werkboek over Jezus (T.P.-Cahier nr. 3)
Het gelaat van de Ander (Filosofenfontein Heverlee)
Kruiswegmeditaties (P.E. Tiberias – Knokke-Heist)
In het bijzonder bedanken we de Pastorale eenheid Balen-Mol voor hun hulp bij de teksten bij elke statie.