VII De tweede val

 Het moeten niet altijd zware slagen zijn 

die een mens murw krijgen.

Vele verbeten, opgehitste, bitsige korte blinde slagen 

doen hun werk wel.

Ze benevelen het doel, de zin van je kruisdagen.

Ze verzwaren het hout, loodzwaar tot tegen de grond.

Het kan een voorlopig eerste sterven zijn, 

een tot wanhoop gestolde rust van niet meer kunnen. 

Ik kan niet meer, niet verder, niet verder meer…

De zwarte ‘waaroms’ komen zich nestelen in je geest. 

Maar je hart begeeft niet.

Je hart is sterk en doet je opstaan, en verder gaan.

​

Hij werd veracht, door mensen gemeden,
hij was een man die het lijden kende en met ziekte vertrouwd was,
een man die zijn gelaat voor ons verborg, veracht, verguisd en geminacht.
Hij werd mishandeld, maar verzette zich niet en deed zijn mond niet open.
Als een schaap dat naar de slacht wordt geleid,
als een ooi die stil is bij haar scheerders deed hij zijn mond niet open.
(Jes. 53,3.7)

Door en door mens
Dat Ge opnieuw valt
Opnieuw
Waarom
U kwetst aan kwetsbaarheid
Het niet te romantiseren gewicht
Van een kruis dat
Onmenselijk
Drukt
Dat Ge
Niets anders kunt dan
Naar beneden kijken
De grond op
Neer

God, gij kiest de kant van hen 

die klappen krijgen.

Mag ik, als de klappen mij raken, 

uw hand vasthouden?

Keert U niet af van hen die klappen uitdelen, maar vervul hen van uw mededogen.

En als ikzelf anderen dreig te slaan, 

wil dan mijn hand tegenhouden. 

Amen.